Ze hebben erom gevraagd
Van vrouwen kun je veel beweren. Dat ze borsten hebben bijvoorbeeld, vaak zelfs twee, of dat ze hun billen haten of dat ze naar As the World turns kijken of dat ze snel huilen of dat ze over een probleem praten in plaats van het op te lossen. 
Wat je jammer genoeg niet van vrouwen kunt zeggen, is dat ze naar mannen luisteren. Dat vertikken ze namelijk. Zal wel genetisch bepaald zijn, maar het geeft een hoop gedoe. Voor ons mannen dan.
Een paar jaar geleden begonnen de vrouwen zich met mannen te bemoeien, van de ene op de andere dag. Moesten we ineens een metroseksuele man zijn. We moeten aan de crèmepjes en onze balletjes scheren. Net toen we door hadden dat het crèmepje op het gezicht moest en niet op de kale knikkertjes, moesten we een retroseksueel zijn. We mochten de haartjes weer laten woekeren en we moesten wallen kweken. Dat beviel ons wel, maar de vrouwen niet: we moesten nu een überseksueel zijn. Een wat? Ik raakte de kluts kwijt. Ook maakte ik me zorgen: what’s next? Een transseksueel? Ik zei nog tegen de vrouwen: laat ons met rust, want hier komt gedonder van. Maar ja vrouwen hè, luisteren niet naar mannen. Hadden ze dat nou maar wel gedaan, want wat hebben mannen besloten: ze worden weer een oerman. Ze trekken zich niets aan van vrouwen, vreten rauw vlees en knuppelen er stevig op los.
Zelf ben ik de vrouwenbemoeienis ook goed zat, dus ik maak eerst mijn crèmepjes op en dan word ik ook een oerman. Kan ik eindelijk mijn knuppeltje weer eens gebruiken. Ik heb dat ding toch altijd bij me, maar ik gebruik het veel te weinig.