Ze hebben erom gevraagd
Van vrouwen kun je veel beweren. Dat ze borsten hebben bijvoorbeeld, vaak zelfs twee, of dat ze hun billen haten of dat ze naar As the World turns kijken of dat ze snel huilen of dat ze over een probleem praten in plaats van het op te lossen. 
Wat je jammer genoeg niet van vrouwen kunt zeggen, is dat ze naar mannen luisteren. Dat vertikken ze namelijk. Zal wel genetisch bepaald zijn, maar het geeft een hoop gedoe. Voor ons mannen dan.
Een paar jaar geleden begonnen de vrouwen zich met mannen te bemoeien, van de ene op de andere dag. Moesten we ineens een metroseksuele man zijn. We moeten aan de crèmepjes en onze balletjes scheren. Net toen we door hadden dat het crèmepje op het gezicht moest en niet op de kale knikkertjes, moesten we een retroseksueel zijn. We mochten de haartjes weer laten woekeren en we moesten wallen kweken. Dat beviel ons wel, maar de vrouwen niet: we moesten nu een überseksueel zijn. Een wat? Ik raakte de kluts kwijt. Ook maakte ik me zorgen: what’s next? Een transseksueel? Ik zei nog tegen de vrouwen: laat ons met rust, want hier komt gedonder van. Maar ja vrouwen hè, luisteren niet naar mannen. Hadden ze dat nou maar wel gedaan, want wat hebben mannen besloten: ze worden weer een oerman. Ze trekken zich niets aan van vrouwen, vreten rauw vlees en knuppelen er stevig op los.
Zelf ben ik de vrouwenbemoeienis ook goed zat, dus ik maak eerst mijn crèmepjes op en dan word ik ook een oerman. Kan ik eindelijk mijn knuppeltje weer eens gebruiken. Ik heb dat ding toch altijd bij me, maar ik gebruik het veel te weinig.
Bij de publicatie van de Jeugdmonitor 2009 luidde demografiehoogleraar Jan Latten de noodklok: ‘Jongens raken op achterstand.’ Hij heeft gelijk. Nu de stimuleringsmaatregelen voor meisjes vruchten afwerpen, moeten we hoognodig de mannelijke jeugdopleiding verbeteren. De Jeugdmonitor onderstreept dat mannen tegenwoordig het zwakke geslacht zijn. Dat blijkt al vroeg. De perinatale sterfte ligt onder jongens hoger. Ze volgen twee keer zo vaak speciaal onderwijs en krijgen vier keer zo vaak het label ADHD opgeplakt. En ondanks hun iets hogere CITO-score worden ze minder vaak naar het hoger vervolgonderwijs doorverwezen en halen ze minder havo- of VWO-diploma’s. Ook in het hoger onderwijs staan ze op achterstand, want ze studeren later en vaker helemaal niet af. Iets meer vrouwen beschikken over een hbo- of WO-diploma, maar doordat zij vaker gaan studeren, wordt hun voorsprong groter. Ook op de arbeidsmarkt is het perspectief van jonge mannen minder rooskleurig, want ze zijn vaker werkloos. Waarschijnlijk een van de belangrijkste redenen van het jongensprobleem is dat hun bravado niet meer op waarde wordt geschat en onvoldoende wordt gestimuleerd. Mannen zijn notoire risicozoekers.
In een bepaalde fase van een relatie realiseert een man zich dat echte waarheden over bepaalde gevoelens of bezigheden beter niet verteld kunnen worden. Ze zijn vooral bang dat de relatie geschaad zal worden of ze begrijpen hun eigen beweegreden voor hun manier van doen niet. Laat staan dat ze dit dan van hun partner verwachten.
Als vrouwen ergens goed in zijn, is het om ons mannen met hun geklaag een schuldgevoel aan te praten. Vroeger gebeurde dit alleen thuis maar tegenwoordig krijgen mannen ook in de maatschappelijke arena flink de wind van voren. Onder invloed van het feminisme kwam vanaf de jaren tachtig een stroom wetenschappelijke publicaties op gang die onze sekse in een kwaad daglicht stelt. Omdat die berichten bij de vrouwen uit onze omgeving terecht zijn gekomen, loop je dagelijks het risico dat je vriendin, schoonmoeder of de hartsvriendin van je vrouw je ermee om de oren slaat. Omdat dit ons zelfvertrouwen ondermijnt en het schuldgevoel ons ertoe kan brengen om dingen te doen waar we niet achter staan, volgen hier de meest hardnekkige mythen over de verdorvenheid van de mannelijke soort. En de antwoorden waarmee je je ertegen kunt wapenen.
